Afgelopen donderdag zou mijn opaatje honderd zijn geworden, een raar idee en de hele dag heeft dat idee wel zo in vlagen in mijn hoofd gezweeft.

Natuurlijk het gemis, dat deze wereldkerel er niet meer is, maar dat is het eigenlijk nog niet eens zo mijn opa heeft bijna(op een weekje na) 95 mogen worden en heeft een vol leven gehad, zo iemand mag je eigenlijk in mijn beleving niet missen, het leven draait door en de dood is een veel verzwegen maar wezelijk onderdeel van ons leven.

Maar waar ik ook erg mee bezig ben geweest is dat er dus alweer 100 jaar zijn verstreken in wat voor een tijdsbesef eigenlijk? Weet iemand over 100 jaar nog wie mijn opa was, het meest waarschijnlijke antwoord daarop is waarschijnlijk:nee. Alles gaat snel en eigenlijk stellen we dus ook niet zo heel veel voor, we zijn maar dat ene druppeltje in die grote oceaan, we zijn eigenlijk zo niets en wat vinden we onszelf en onze "dagelijkse"probleempjes vaak belangrijk, het is als het liedje van Harry Jekkers: Over 100 jaar zijn we allemaal dood en ik ook!!!!

Misschien ben ik me de laatste tijd te veel aan het verdiepen in de filosofie boeken die mijn zwager mij aangeraden heeft, ik weet het niet, schijnt dat ik ook nog een kinderboek aan het lezen ben, maar wees niet ongerust, ik ben niet depri, eerder opgelucht, met het besef alles er NU uit te moeten halen want over 100 jaar ben ik inderdaad dood en wat heb ik dan gedaan?? Nou dat heb ik dus net even helemaal zelf in de hand!!!!!(volgens sommige filosofen trouwens niet,) maar ik kan wel kiezen om van elke dag te genieten, wat ze dan ook maar te zeggen hebben........