lieve mensen, die af en toe mijn blog lezen....

ik wil tot mijn spijt zeggen dat ik er even geen zin meer in heb, geen tijd om te schrijven, en zoals mijn vorige bericht al zei: de dagen vliegen voorbij.

Er komt vanzelf een moment dat ik weer ga schrijven, maar nu even niet!!!!

De dagen vliegen letterlijk voorbij, wat gaat alles snel, morgen weer naar het werk toe en dan zit mijn vrije weekend, de verjaardag van mijn nichtje, een dagje strand met mijn ouders er voor mijn gevoel al weer zo lang geleden op.

Ik moet zeggen dat ik erg heb genoten afgelopen woensdag,dagje wijk aan zee, een heerlijke wandeling gemaakt (zo'n 10 km) en daarna in slaap vallen op het strand, nadat ik eerst natuurlijk met mijn blote voeten in de branding heb gestaan... Het was veel te lang geleden dat ik de zee had begroet en eigenlijk ben je er zo, de lucht die aan het strand hangt is met geen enkele andere lucht te vergelijken en ik vind niets lekkerder dan mijn longen goed vol te zuigen hiermee...De zee, het is iets heel aparts, niet eens een van mijn mooiste natuurgebieden maar het doet me denken aan mijn oma en ik voel haar daar bijna, de zee, het is zo vertrouwd!

Gister kinderfeestje, lekker met mijn nichtje, die gelukkig net een halve kerel is(leuk karakter heeft ze),zitten stoepkrijten, op dat moment kan ik daar erg van genieten, iets wat ik een paar jaar geleden absoluut niet had gekund omdat mijn gemis aan eigen kinderen te groot was, nu maakt zich van mij een ander gevoel te meester, ik ben blij als ik weg kan, blij dat er nu nog geen kinderen zijn, ik zou niet weten hoe ik dat zou moeten combineren, ik niet zou weten hoe ik nog tijd voor mezelf en mijn mannetje vrij zou hebben, ik niet zo op vakantie zou kunnen zoals ik dat wil, een dagje naar harderwijk aan de boulevard, omdat honden nu eenmaal wel een paar uur alleen kunnen zijn, het kan allemaal niet...Tuurlijk hoop ik dat eens mijn eierstokken ophouden met ratelen en we een gelukkig gezinnetje gaan vormen, maar nu even niet......

Morgen word weer een drukke dag en een nieuwe uitdaging, samen met een collega heb ik te horen gekregen dat we de afdeling beneden moeten gaan runnen, erg leuk en daar geniet ik ook van, lekker dingen regelen, fijn hoor!!! maar ga wel een erg drukke tijd tegemoet. Sorry sociale contacten!!!!!

zo en dan was mijn 1 dagje vrij alweer voorbij, en nu zit ik hier nog even te tikken om zo mijn computer uit te gaan schakelen en naast man lief te kruipen... Ik zie er gewoon een beetje tegen op en zit mezelf nog even moed in te drinken, niet dat ik er geen zin in heb, ik vind mijn werk nog steeds geweldig maar ik merk dat nu in de vakantieperiode het vele werken wel zijn tol begint te eisen....ik heb erg veel pijn de  laatste tijd en maak me daar wel wat ongerust over, ik wil er niet over zeuren, ik wil gewoon doorgaan, maar zoals nu merk ik dat een dag rust niet genoeg is voor mijn lijf.. Ik probeer zoveel mogelijk op de bank te liggen en filmpjes te kijken op dagen als dit maar toch moet er altijd wel wat geregeld worden, zijn het geen telefoontjes, dan zijn het wel boodschappen of de was, zoals je wel leest heb ik een heel erg sneu leven en druipt bij jullie vast het medelijden met mijn zielige ikje er van af!!! Ik ben gewoon erg dankbaar dat ik toen niet voor dat grotere contract heb gekozen, dat had ik echt niet getrokken, en prijs mijzelf om mijn vasthoudendheid toendertijd en lach naar de mensen die me wilden overhalen het wel te tekenen...

Nu moet ik twee dagdiensten draaien en dan ga ik lekker een paar daagies kamperen met mijn kleine zussie..nou ja klein, ook een twintiger inmiddels, ik heb er wel zin in en tegelijk vind ik het ook wel spannend, Ben ik nog wel zo spannend voor haar??? Ben ik niet al een oude ingekakte zeur??? Een hele nacht stappen wil ze, DAT HOU IK NOOIT MEER VOL.... ik denk aan een brietje, een flesje wijn (of 2) en een maskertje op, lekker kletsen en lachen, nou ja het wordt vast leuk!!!

Afgelopen donderdag zou mijn opaatje honderd zijn geworden, een raar idee en de hele dag heeft dat idee wel zo in vlagen in mijn hoofd gezweeft.

Natuurlijk het gemis, dat deze wereldkerel er niet meer is, maar dat is het eigenlijk nog niet eens zo mijn opa heeft bijna(op een weekje na) 95 mogen worden en heeft een vol leven gehad, zo iemand mag je eigenlijk in mijn beleving niet missen, het leven draait door en de dood is een veel verzwegen maar wezelijk onderdeel van ons leven.

Maar waar ik ook erg mee bezig ben geweest is dat er dus alweer 100 jaar zijn verstreken in wat voor een tijdsbesef eigenlijk? Weet iemand over 100 jaar nog wie mijn opa was, het meest waarschijnlijke antwoord daarop is waarschijnlijk:nee. Alles gaat snel en eigenlijk stellen we dus ook niet zo heel veel voor, we zijn maar dat ene druppeltje in die grote oceaan, we zijn eigenlijk zo niets en wat vinden we onszelf en onze "dagelijkse"probleempjes vaak belangrijk, het is als het liedje van Harry Jekkers: Over 100 jaar zijn we allemaal dood en ik ook!!!!

Misschien ben ik me de laatste tijd te veel aan het verdiepen in de filosofie boeken die mijn zwager mij aangeraden heeft, ik weet het niet, schijnt dat ik ook nog een kinderboek aan het lezen ben, maar wees niet ongerust, ik ben niet depri, eerder opgelucht, met het besef alles er NU uit te moeten halen want over 100 jaar ben ik inderdaad dood en wat heb ik dan gedaan?? Nou dat heb ik dus net even helemaal zelf in de hand!!!!!(volgens sommige filosofen trouwens niet,) maar ik kan wel kiezen om van elke dag te genieten, wat ze dan ook maar te zeggen hebben........

ahhh, lowlands komt er aan en ik krijg elk jaar om deze tijd toch wel weer de kriebels.... de sfeer en de muziek, de drank, een jointje en het even helemaal uit je bol gaan, mensen die er qua kleding nog gekker uitzien dan ik....lowlands is tof!!

Al jaren stelt de muziek niet zo heel veel meer voor, en we gaan dus ook niet maar als ik dan de omgeving weer hoor die toch gaat dan wil ik stiekem ook wel weer, met je voeten in de blubber uit de tent stappen, je niet kunnen douchen, niet slapen, alle eettentjes langs en je breuk betalen voor een wrapje, ja je mist het toch...

Toch wint mijn verstand het als ik denk dat je met zijn 2en minstens 600 euro moet hebben voor zo'n weekendje, veels te veel, daar kom ik mee in frankrijk, maar ja alle hardcore doorzetters: Veel plezier dit weekend!!

Zo heb de eerste avonddienst er weer op zitten en zit nu tamelijk gefrustreerd te tikken hier, Waarom word ik altijd in gedeeld met die ene collega in het bijzonder, de meid is niet vooruit te branden en om half 12 moeten wel alle 60 bewoners er in liggen en dat met twee man personeel, ik zal niet uitwijden over wat ik er van vind dat je maar met z'n 2en loopt, maar waarom nou net met haar. Ik voel me mega verantwoordelijk en heb het idee alles te moeten controleren. Heeft meneer A zijn medicijnen gehad? O nee, vergeten!! Heeft mevrouw B haar insuline gehad? O nee, moest ik dat doen dan??? ARGHHHHHHHHHHHHHHH. Maar goed het zit er weer op. Maar toch klopt het niet dat ik er al bijna een week last van heb dat ik wist vanavond met deze collega te moeten werken, ach ja zo heb je altijd wat...

Het was wel weer erg leuk om vanavond te kunnen verkondigen aan de bewoners dat ik blijven mag en aan mijn "eigen" bewoners te kunnen vertellen dat ik nu hun contactverzorgende ben geworden. Je bouwt toch iets op met elkaar....heerlijk. lang leve de zorg!!!!

Mijn hond is solidair met mij, het hele weekend had hij al een harde buik en gister werd het steeds erger.. hij had een heel bol ruggetje en als we er op drukten dan begon hij akelig te piepen, dus toch maar naar de weekend arts, die overigens een akelig tarief hanteert van 47.50 euro alleen nog maar voor het daar zijn, Blijkt nou heeft onze schat een hernia, hij is inmiddels 8 en half en bij het stokken slepen in het bos is het hem erin geschoten, nu dus niet alleen morfine voor mij in huis maar ook voor onze oudste "zoon". Het is een sneu gezicht hoor, hij moet op bed getild worden en ook het trappetje naar de voordeur komt hij met erg veel moeite op.....

Verder is het vandaag mijn trouwdag, al weer acht jaar, wat gaat dat zo ontzettend snel,gisteren zijn we lekker op de kade in lelystad wezen eten, heerlijk hoor, het is te heet om ook maar iets zinnigs te doen, maar zo lekker lang uit in het gras en een hapje eten dat ging nog net. Lang zullen we leven!!!

Soms weet ik zelf niet meer hoe ik moet reageren, die man bij ons op de camping is een ontzettend zielig mannetje en te kinderachtig voor woorden. Ik probeer echt bij mezelf te blijven en te denken: die man is vast ook niet van de een op de andere dag zo geworden'. Maar soms vind ik het zo lastig, zou ik hem zijn ogen uit zijn kop willen krabben, klinkt agressief dit, niet?? Ik blijf geschokt als mensen niet eens het fatsoen hebben om een ander gedag te zeggen en misschien moet ik het niet eens willen dat hij mij gedag zegt maar ik word er onrustig van als iemand me zo negeert en dat zegt waarschijnlijk meer over mijzelf. Ik kan hier pagina's vol schrijven over de rare gedragingen van deze familie, maar ik zou niet eens meer weten waar ik moest beginnen. Het is niet eens dat ik momenteel zo veel last van hem heb maar die man en zijn familie maakt het zoveel mensen zo ontzettend moeilijk, mensen die het niet verdienen om zo behandeld te worden en ik blijf me dan toch afvragen; Hoe komt iemand zo??? Hoe kan het dat iemand zo verbitterd raakt dat ie iedereen van zich af duwt, dat ie bij iedereen boosheid veroorzaakt, Eigenlijk moet ik medelijden met dit soort mensen hebben maar ook ik ben mens en heb nu eventjes gewoon de pest aan hem!

Nu ben ik bijna weer aan mijn nachtdiensten toe, ik zit me er al weer op voor te bereiden, want ik blijf het een rot ritme vinden maar ja het hoort erbij, ik moet er alleen nu twee weken tegen aan!

Verder zit ik me te verheugen op ons nieuwe zeil/tapijt wat zaterdag in de woonkamer komt, waar je al niet blij mee bent..

De kat is in zijn kont gebeten of geslagen(dat weet ik niet helemaal zeker) maar hij kwam met een beste jaap naar huis, beetje sneu, kan ik wel weer zusteren, maar ja je gunt het zo'n beestje niet, kan zich niet verdedigen.

Nu begint zo mijn programma, heerlijk: jouw vakantie, mijn vakantie. Het is een dom programma hoor, twee verschillende familie's die met elkaar een week op moeten trekken, vinden ze vaak niet echt fijn, dom leedvermaak.

Over vakantie gesproken , mijn schoonfamilie is bijna met de hele buts in Frankrijk en wat ben ik blij dat dat niet mijn vakantie is!!! Gillend gek zou ik worden met twee kinderen en de hele meute in een cirkeltje aan tenten bij elkaar....ArGHHHH, lang leve mijn vakantie met manlief.

Verder weinig nieuws....de meest domme nieuwtjes hebben jullie al weer vernomen.

Even een kort bericht, ik heb een vast uren contract gekregen vandaag bij mijn huidige werkgever, helemaal blij en een erg leuk verjaardagskadootje!!! Is mijn inspanning toch niet voor niets geweest.

Later vertel ik meer...

Ik merk steeds vaker dat als ik een tijdje niet getikt heb, ik me er steeds moeilijker toe zet om weer eens een berichtje achter te laten. Misschien tijd om te stoppen??? Maar ja het is zo'n lekkere uitlaatklep.

Er is hier veel gebeurd, natuurlijk hebben we onze heerlijke vakantie gehad, ik heb zo ontzettend veel mogen zien en beleven, het was werkelijk geweldig. We begonnen dit jaar niet erg goed, met een auto ongeluk net voor Hamburg, hele auto in de prak, maar goed dat is allemaal verholpen, lang leve de duitse wegenwacht. We waren nog helemaal heel en we konden gelukkig onze reis gewoon voort zetten. IK denk dat ik echt een van de mooiste gebieden van moeder aarde heb gezien, het is ongelovelijk zo divers het landschap daar is, de meest prachtige watervallen(nou ben ik daar stapel op) en een uurtje verder rijden en je zit op een gletsjer. Verder hebben we ook leuke bezienswaardigheden gezien, we zijn in Bergen geweest, een stadje uit 1400 en werkelijk prachtig en ontzettend sfeervol, we zijn in Flam geweest en in trondheim, in Oslo en natuurlijk bij mijn zwager in Narvik. Ik kan uren uitwijden over alles wat ik heb meegemaakt maar ga dat een ieder van jullie niet aandoen, de mensen die me echt persoonlijk kennen die weten dat ,muts dat ik ben, ik alllang mijn plakboek al weer klaar heb liggen.

Nu is het gewone leven al weer in volle gang.. heb er een week van 38 uur op mijn werk opzitten( ze waren denk ik vergeten dat ik een 24 uurs contract heb) Er zijn in de tussentjd weer twee mensen overleden, en weer nieuwe bij gekomen en zo is het cirkeltje weer rond. Ik ben gepromoveerd naar contactverzorgende tijdens mijn vakantie, dus dat was een aangename verrassing toen ik thuis kwam. De spanning hangt nog steeds in de lucht of ik kan blijven, mijn collega's denken allemaal van wel maar ik durf er nog niet helemaal van uit te gaan. Ach ja dat zijn de dagelijkse dingen weer. Manlief is ook weer lekker aan het werk, heeft daar echt wel een fijn plekkie gevonden.

Nu ben ik bijna jarig en moet dus nog stevig aan de boester, maar momenteel werkt mijn rug niet echt mee, waarschijnlijk  iets te druk geweest, ach...ook dat komt wel, het is nog geen donderdag, ik hoef in ieder geval vrijdag pas weer te werken.

Nou voor zover even een kort verslag, niet alles omvattend, maar wel weer een beetje op de hoogte......